Gençtim. Buunca karmaşayla baş edemiyordum. Bu kadar esbaba aklım yetmiyordu. Kalbim aklıma çıkmaya güç yetiremiyordu. Beynim gönlüme tenezzül etmiyordu. Dünya varlığın paspasıydı ve anahtar yerin altındaydı ama ölmeyi mi olmayı mı dilemeliydim; yaşamak suç mu, ceza mı, sürgün müydü? Hiçbirinden emin değildim.

Hayatım yoktu sanki. Sanki bir müddet ölüme ara vermiştim. Nefes almak bile bana ağır bir külfet gibi geliyordu. Sadece bazen Hakk’ın her takdiri nimettir, diyerek biraz hafifliyordum…

1 cevap

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.