On dört sene önce çekilmiş bir dizi. Aşiret, ağa, töre vesaire. Bir bölümünde kötü adamlar ağanın fabrikasını yakıyor. İki kaynım ve bacanağım o bölümde figüran olarak oynamış. O fabrikanın gerçek işçilerini kullanmış yönetmen. Bazen kaynanam aniden benim, eşimin elinde telofon görünce şu dizinin şu dakikasını açsana diyor. Sahne yirmi üç saniye sürüyor ama o dakikalarca dalıp sessiz sessiz ağlıyor.
Bazen de tüm aile izliyor o yirmi üç saniyeyi, ellerindeki tek video bu çünkü. Kamera tüm işçileri gösteriyor önce, sonra bir gruba yöneliyor. Ahmet Abi’yi gösteriyor, sonra Celal’e bir şeyler anlatan Ramazan Enişte’yi. Kamera sadece Celal’in yüzünü gösteriyor o anda, rol yapamıyor, kameranın göz bebeğine bakıp gülümsüyor. Kaynanam Celal vefat ettiğinde küçük bir bebek olan Yasemin’e bak rahmetli baban diyor.

5 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.