annem meleklerin sesini duyacak kadar uzundu
ya da ben küçüktüm güzelce öldüğünde
wey bavoo vallahi kederden hatırlamıyorum bayan
üst ranzam olmadı hiç
hep ağlamam geldi yanıma gece yarılarında bayan
hep ıslak bir yastıkla uyandım sabahlara
ana gibi yar olmaz, ben aşktan anlarım bayan

otuz üç tesbih eskittim bayan otuz sene boyunca
bilmem kaç kör bıçak damarlarımı görmeyen
içimi öksüz bir güle döktüm balkonda bayan
kederimi kalbimle birlikte aşağı atmak istedim
weyy bavoo vallahi Allah bırakmadı bayan

sobadan sıcak kestane bakışlarıyla ısıttım kışlarımı
annemin gözleriyle ıslandım sonbaharda bayan
her bahar filizlenen bir yerimi kırarak hafifledim
yüzümü aynalardan saklayarak büyüdüm
çünkü yanaklarımda hala elleri var bayan
wey bavoo vallahi terliklerini bile özledim.

*Didem Madak’a rahmetle…

Kitap Önerisi

Ahlar Ağacı / Didem Madak

7 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir