bir bahane akşamın namlusuyla oynuyor, gece
dur, daha ne diyebilir ki varoluş
gün son artıklarıyla oltalanıyor aşıklar
güneş ayı emzirmeyi bırakmış
yıldızlar semirip parlıyor öte yandan
var olan tüm annemler ölecek biliyorum
ölümü bile bile yaşıyorum ne tuhaf
şahane yaşıyorum müstakbel acıları bile bile

varoşların buğulu efkarında
ince yakışıklı bir hayal çarpıyor şişman kıza
orada boşu boşuna bekliyor bir hakikat
bu gece nasıl bir siyah nokta konacak hepimiz biliyoruz
kaplumbağa kabuğunun içinde deviniyor zamanımız
aşkın canı burnunda
yavaş yavaş ölüyoruz.

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir