rüyalar geceyi ne zaman kaçırmış
horultudan bir yılan sokulmuş bedenlere
uykum yok tadım yok
nereye baksam köpeklerin çiğnediği bir tutam yalnızlık
hangi dağa koşsam karanlık
yıldızların oyununa saklanmış
varlığının gölgesi geçiyor içimden savaş gümbürtüsüyle
böyle mi yaşar herkes
hayatı öyle mi eller

yalnızlığı dişleyeceğim birazdan
nehirlere yol vereceğim gözümden
kuşkumu yükleyeceğim ayaklarıma
bütün gölgeleri toplayıp sokaklardan
kalbime kilitleyeceğim
böyle mi yaşar herkes
hayatı öyle mi eller

sabah arsız bir çocuk gibi çalıyor kapımı
bakıyorum bahar çiçekler dağıtıyor kızlara
çocuk sesinden bahçeler çevremde kırlangıçlar
yolları eziyorum arabaları

sinemaları deliyorum lokantaları
gün ansızın bırakıyor taşı
bakıyorum ay yine aynı ay göklerin aynasında
hani nerede hayat ben nerede başlıyorum
ruhumun durduğu yer neresi
nefes aldığımda havayı düşünmüyorum
gözlerimi duvarlara salıyorum bomboş tavana
yüzümü çevreleyen boşluğa damıtıyorum
ruhumun anahtarını atıyorum bedenimin kuyusuna
öyle mi yaşar herkes
hayatı böyle mi eller

1 cevap

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.