Herkes aynı kitapları okuyor. Aynı filmleri, dizileri izliyor. Erkeklerin tıraşı; kadınların kıyafetleri aynı. Her yerde hiç kimseye hiçbir şey hatırlatmayan anısız şarkılar çalıyor. Danslar ve sevinç gösterileri aynı. Evler, arabalar, rol madeller, kariyer hedefleri hep aynı. Aynı oyuncuların gözlerini taklit ederek ağlıyoruz. Ve tüm bu herkesleşme bataklığının ortasında ağızlarda aynı sakız: Bireyselleşme.

Halbuki fert öldü, kişilik ve şahsiyet hak getire. Ortalıkta dolanıp duran orijinal sürünün mensuplarına, renkli fotokopiyle çoğaltılmış aynı müsveddelere özgür birey diyorlar. Bu fasid dairenin dışına adımını attığın an boynuna bir yafta; sırtına bir etiket yapıştırıyorlar: Deli, anormal. Bu illüzyon, bu çağın en büyük kazığı.

1 cevap

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.